در میانه ی ابتذال و روایت آن

 در یک سایت خبری که نمی خواهم اسمش را اینجا بیاورم مصاحبه ای دیدم با خانم ورزشکاری (ووشو کار) که چند جمله اش را محض تبرک اینجا می آورم و بعد هم توضیح نمی دهم که چرا در رویارویی با چنین واقعیت هایی خودم را در یک بن بست دو جانبه (dilemma) گرفتار می بینم؛ بن بستی که به من می گوید : «دست کم یکی از ما بی شعور هستیم». ولی از این شوخی اندکی آمیخته با بی انصافی که بگذریم، برایم جالب است که عوالمی که ما آدمیان خاکی در آن سیر می کنیم ممکن است تا چه حد از هم دور و بیگانه باشد.

اینک این شما و این هم آن چند جمله:

((قبل از اعزام فکر می کردید بتوانید مدال طلا را از آن خود کنید؟
صد در صد. به خاطر اینکه من 9 ماه به سختی تمرین می کردم و واقعا شب و روز نداشتم و به خاطر همین تمرینات طاقت فرسا به خوبی مبارزه کردم و حریفان دشواری را از پیش رو برداشتم تا بتوانم به هدفم که ایستادن بر روی سکوی نخست بود برسم.[این قسمت را آورده ام که مبادا تصور شود مصاحبه را به نفع خودم تقطیع کرده ام!]

بعد از برگزاری مسابقات شنیده شد بانوان ووشو کار ایرانی رقیب های خودشان را به بیمارستان فرستادند؟
بله صد در صد.بانوان ووشو کار ایرانی خیلی عالی کار کردند و خانم منصوریان به خوبی مبارزه کرد و توانست حریفش را به بیمارستان منتقل کند که خیلی عالی بود[!!!]. اصلا به نظر من بانوان محجبه ایرانی در مسابقات آسیایی کولاک کردند و توانستند نگاه ها را به خودشان جلب کنند.

دیدگاه و نظرات ورزشکاران دیگر کشورها به شما که توانستید با حجاب کامل …))

ایشان در انتهای مصاحبه نیز ، اوج آرزوهای خود را «رسیدن به سکوی ایمان و تقوا» اعلام کرده است.