شعری در ستایش افلاطون! و چند قطعه ی دیگر

این قطعه ها که در پی می آید و هریکی را به کسی تقدیم کرده ام لزوما ً بازتابنده ی اندیشه های آنان نیست، ثمره ی چندگاهی هم-افق شدن با آنهاست که امواجش در دم هایی شهاب-آسا به ساحت عواطف رسوخ کرده و ردی در میان واژه ها به جا گذارده است؛ به استثنای قطعه ی دوم که عینا ً منسوب به شیخ ابوالحسن خرقانی ست.

***

به افلاطون

افلاطون!

ای ایده ی «بزرگواری»/ ولی بر روی زمین

تو به من آموختی: آنکه بد می کند درهمان دم که بد می کند بدبخت است

حتی اگر پادشاه آسمان ها و زمین باشد.

و بدکاران را همین بس که هیچگاه این را نمی فهمند.

***
به اسپینوزا

هرکه از حق به خلق نگرد همه را معذور بیند.

***

به نیچه

هیچ راه میانه ای برای گریز از میان-مایه-گی وجود ندارد.
***

به هایدگر

- تمام عظمت مرگ به این است که با مرگ هیچ چیز تمام نمی شود؛ همه چیز ناتمام می ماند.
- من بی-خدا هستم اما

شاید خدا-نشناسی من، نزدیکتر باشد به خدا

از خداشناسی آنان که خدا را در فلسفه می جویند

خواه می یابند یا نمی یابند.